RSS
środa, 18 lutego 2009
Hanuman Dhoka
Reszta pałacu, który składa się z 10 dziedzińców, rozciąga się w kierunku południowym (codz. z wyj. wt., 10.30–15.00; w lecie do 16.00; wstęp 250 Rs).

Hanuman, dzielny towarzysz przygód Ramy Wspaniałego, opisanych w Ramajanie, pojawia się często w bramach pałaców. Posąg Hanumana, odzianego w karminową pelerynę i chroniącego się pod parasolką, zdobi również główną dhoka (brama) starego pałacu królewskiego w Katmandu, noszącego zresztą jej nazwę z imieniem boga. Posąg pochodzi z 1672 r.; niestety nie sposób dojrzeć boskiego oblicza spod czerwonej farby, pozostawionej przez rzesze pielgrzymów.

Po obu stronach Hanumana powiewają flagi Nepalu, a w bramie stoją kamienne lwy – jednego dosiada Śiwa, a drugiego Parwati. Jaskrawe malowidło w niszy nad bramą przedstawia postać Kriszny w groźnym tantrycznym wcieleniu. Ale jest tam i łagodny Krishna klasycznego hinduizmu, w tradycyjnym błękitnym stroju z dwiema urodziwymi gopi (pasterkami-kochankami), oraz król Pratap Malla z małżonką.

Nasal Chowk
Bezpośrednio z bramy wejściowej wchodzi się na najsłynniejszy z chowków. Nazwa dziedzińca – nasal znaczy „tańczący” – pochodzi od małej figurki tańczącego Śiwy, znajdującej się w wybielonej komnacie po wschodniej stronie. Sam dziedziniec powstał w epoce Mallów, a otaczające go budynki przeważnie w czasach Ranów. Wtedy to Nasal chowk stał się miejscem koronacji. Na podium pośrodku dziedzińca koronował się w 1975 r. król Birendra. Za południowym murem wznosi się dziewięciopoziomowa wieża, Basantapur.

Prostokątny dziedziniec rozciąga się na osi północ – południe, a wejście znajduje się w północno-zachodnim narożniku. Zaskakująco mała, lecz pięknie rzeźbiona klatka schodowa prowadzi wprost z wejścia do prywatnych apartamentów królów Malla. Można tu podziwiać kasetony z wizerunkami czterech bogów.
13:43, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 16 grudnia 2008
Rastriya Gaan
 
श्रीमान गम्भीर नेपाली प्रचड प्रतापी भूपति
श्री ५ को सरकार महाराजाधिराजको सदा रहोस्‍ उन्नति
राखून चिरायु ईशले, प्रजा फैलियोस पुकारौं जय प्रेमले
हामी नेपाली साराले ।
बैरी सारा हराउन शान्त होउन सबै बिध्न व्यथा,
गाउन सारा दुनियांले सहर्ष नाथको सुकीर्ति कथा,
राखौं शासन, भारी वीरताले, नेपालमाथि सधैं नाथको
श्री होस ठूलो हामी नेपालीको ।
Niech ukoronuje Cię chwała, odważny Władco,
Ciebie, śmiałego Nepalczyka,
Śri Pańć Maharadżadhiradżę, naszego sławnego przywódcę,
Żyj przez długie nadchodzące lata,
A liczba Twych poddanych niech wzrasta.
Niech każdy Nepalczyk śpiewa to z radością.
14:43, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 28 października 2008
Taniec i muzyka
Legendy twierdzą, że tańce w subkontynencie indyjskim powstały w miejsce Pana Shiva - w Himalajach i Himalayan Królestwo Nepalu - gdzie grał do tańca tandava. Oznacza to, że taniec tradycji Nepalu są bardzo starożytnego pochodzenia. Z wysokościach i etniczna, tańce Nepalu w nieco zmienić styl, jak również w kostiumach tańczyć. Akompaniamencie muzyki i instrumentów muzycznych również zmian w melodii z tematów, które koncentrują się wokół tematów takich jak zbiory upraw, małżeństwa obrzędów, opowiadań wojennych, puste dziewczyny jej tęsknota za miłością, oraz kilka innych tematów i historie z życia codziennego we wsi .
14:00, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
środa, 13 sierpnia 2008
Stupy Aśoki
Cztery stupy wyznaczające granice Patanu wzniesiono 2,5 tys. lat temu, kiedy wielki buddyjski władca Aśoka przebywał na terenie Doliny Katmandu. Pozostałości budowli można oglądać do dziś, choć nie są to całkowicie oryginalne konstrukcje.

Pierwsza z nich, dobrze zachowana i wybielona, znajduje się za świątynią Kumbeśwary, niedaleko placu Durbar. Ruiny pozostałych trzech stup porasta dziś trawa. Największą z nich, Lagan (Południowa), można zobaczyć na południe od przystanku autobusowego Lagankhel; mniejszą, Pulchok (Zachodnia), naprzeciwko hotelu Narayani, obok głównej drogi biegnącej z Katmandu do Jawlakhelu; najmniejszą, Teta (Wschodnia), w sporej odległości na wschód od centrum miasta, po przeciwnej stronie Ring Road w Katmandu, za korytem małej rzeczki.
15:39, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 05 czerwca 2008
Rafting
W żadnym chyba kraju nie można urządzić tylu wypraw w dół nieposkromionych rzek o ciepłych wodach, w subtropikalnym klimacie (ale bez wszędobylskiego robactwa!), raz po raz napotykając ogromne połacie złocistych plaż, wprost stworzonych do rozbijania obozów.

Najlepszy czas wyprawy to okres od września do początku grudnia oraz od marca do początku czerwca. Od początku września do początku października i w okresie od maja do czerwca poziom wody w rzekach może być bardzo wysoki z powodu ustępujących deszczów monsunowych, wtedy też zorganizowanie wyprawy będzie wymagało współpracy doświadczonej firmy raftingowej, doskonałej znajomości rzeki oraz silnej ekipy, ponieważ wezbrane rzeki mogą być bardzo niebezpieczne.

Począwszy od połowy października, pogoda zaczyna się stabilizować, a na rzekach pojawia się wielu amatorów wiosłowania. W grudniu woda jest już trochę za zimna (potrzebny wtedy odpowiedni kombinezon), a wraz z nastaniem zimy dni stają się coraz krótsze i na ten czas trzeba też planować krótsze wyprawy. Latem, od marca do początku czerwca, dni są długie i gorące, a poziom wody opada, przez co progi wodne nie dostarczają tylu emocji. W maju zaczynają się burze, zapowiadające porę deszczową, poziom rzek znowu wzrasta, zasilanych topniejącym śniegiem.

Od czerwca do sierpnia pora deszczowa osiąga pełnię; poziom wód wzrasta nawet 10-krotnie w stosunku do pory suchej, a ich objętość powiększa się nawet 60–80 razy. Wysoki poziom wody oznacza oczywiście trudniejszą wyprawę. W tym okresie można pływać tylko na niewielu rzekach, gdyż pomiędzy objętością i spadkiem wody a stopniem trudności wyprawy zachodzą ścisłe zależności. Zmiany pogody w następnych miesiącach odbywają się zgodnie z ustalonym rytmem, co nie oznacza, że o każdej porze roku rzeki nie mogą się nieoczekiwanie i gwałtownie przeobrażać.
10:55, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
piątek, 18 kwietnia 2008
Royal Chitwan National Park
Jednak urządzane od czasu do czasu polowania na terenie obecnego parku nie stworzyły poważnego zagrożenia dla ekosystemu doliny Teraju. Wręcz przeciwnie, niewykluczone, że wyprawy łowieckie przyczyniły się do zachowania równowagi biologicznej.

Wzdłuż granicy krainy zwanej Terai (Terajem), aż do wzgórz Chure (Ćure), które wypiętrzają się, tworząc wyższy łańcuch Mahabharat, rozpościera się równinna dolina Gangesu. Wzgórza Someshwar (Someśwar) nadają kształt dolinie Chitwan, noszącej także miano Teraju Środkowego.

Królewski Park Narodowy Chitwan obejmuje od północy wąski przesmyk lądu biegnący wzdłuż koryta rzek Narajani i Rapti oraz część doliny Chitwan. Na południe rozciągają się objęte ochroną wzgórza Someśwar, sięgające 738 m wysokości, w dużej części niedostępne dla turystów. Na wschodzie do parku przylegają tereny Rezerwatu Przyrody Parsa, który wprawdzie nie dysponuje turystyczną infrastrukturą, ale dostarcza dodatkowej powierzchni dzikim zwierzętom.

W parku znajduje się kilka tali (małych jezior), z których najciekawsze – zwłaszcza dla ornitologów – to Devi Tal w pobliżu Tiger Tops Lodge, Lami Tal w sąsiedztwie Kasary oraz Bis Hajaar Tal (Bis Hadźaar Tal, Tysiąc Jezior) na południowy zachód od Saurahy. Park zajmuje powierzchnię 932 km2, a przyległy doń Rezerwat Przyrody Parsa – 499 km2.

Do końca lat 50. XX w. tylko nieliczne osady w dolinie Chitwan należały do ludu Tarów, którego niezwykłą odporność na malarię przypisywano nadużywaniu alkoholu (!). Prowadzone od 1954 r. wysiłki zmierzające ku wykorzenieniu tej groźnej choroby, głównie przez zastosowanie DDT, przyniosły rezultaty. Spragnieni ziemi osadnicy szybko zorientowali się w ogromnym potencjale doliny i zaczęli masowo ją zasiedlać, w wyniku czego wielkie połacie dżungli przekształciły się w pola.
19:19, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 08 kwietnia 2008
Nepal
W wielu folderach i przewodnikach, a nawet na tablicach w górach figuruje motto, które mówi: „Nepal jest, by zmieniać Ciebie, a nie po to, byś Ty go zmieniał”. Jest krajem położonym pomiędzy „chińskim smokiem” a „indyjskim słoniem”, i jeszcze do końca lat 40 był mało znanym państwem, gdzieś na końcu świata. Pierwsi przybywali alpiniści. Obecnie stanowi kraj z najlepszymi i najciekawszymi trasami trekingowymi świata.
Stale ma miejsce oblężenie Annapurny, trasy wokół tej góry prowadzące do tzw. Sanktuarium Annapurny, która wraz z otaczającymi ją górami stanowi siedzibę nepalskich bogów, Do Muktinath wędrują pielgrzymki hindusów i buddystów.
W architekturze, krajobrazie odnaleźć można upływające stulecia. W sztuce przeżywającej rozkwit w XV –XVIII w. rozwijało się zwłaszcza budownictwo buddyjskich stup – budowli sakralnych o funkcji relikwiarza, zdobionych z zewnątrz parami magicznych oczu – stupy w Bodhnath, Swajambhunath; pagody z kilkukondygnacjowym czterospadowym dachem (świątynie Czangu Narajana, Bhawami w Bhadgaun). Sikhary hinduistyczne świątynie z wieżą nad głównym sanktuarium odnależć możemy w Bhadgaun świątynie Wisznu, w Patanie Kryszny. Powstawały również budowle pałacowe w Katmandu, Bhadgaun, Patanie. Rzeźba potem uległa wpływom tybetańskim. Charakterystyczne dla niej stały się olbrzymie, kolumny zwieńczone figurami.
Charakterystyczna monotonia mruczonych pieśni i tantrycznych hymnów jest charakterystycznym elementem dołączonym do nepalskiej kultury (czterostrunowa saringa i flet – najbardziej charakterystyczne instrumenty). W dolinie Katmandu i regionie Bhaktapur charakterystyczne są tańce transowe z maskami.
Nepal jest krajem religii i kultury hinduistycznej. Buddyści zamieszkują przede wszystkim we wschodniej części kraju w pobliżu granicy z Chinami. Można być świadkiem kremacji nad rzeką, często nie stanowiącej tragedii dla miejscowej ludności. Lumbini – miejsce urodzenia Buddy, odwiedzanie jest tłumnie przez wiernych.
Ludność zamieszkuje w ponad 80% tereny wiejskie (głównie równina Terai i doliny śródgórskie). Budownictwo jest dostosowane do warunków klimatycznych, w dolinach przeważają domy z bambusa i gliny, w wyższych partiach z kamieni. Powszechnie stosuje się dekorację domów w postaci rzeźbionych pięknie drzwi i okien.
Jedzenie w Nepalu jest mało zaskakujące. Większość posiłków składa się z potrawy zwanej dhal bhat tarkami, która jest mieszaniną soczewicy, ryżu i warzywnego curry. Do picia spożywa się lassi sporządzane z zsiadłego rozwodnionego mleka, lokalne piwo i zang – napój z jęczmienia podobny do piwa.
W trakcie roku organizowanych jest bardzo dużo festiwali i imprez towarzyszących. Na uwagę zasługuje Dasain ogólnokrajowe święto obchodzone w październiku z składaniem ofiar ze zwierząt (trwa ono 15 dni). W listopadzie Tihar, święto hinduistyczne, zwierzęta są czczone podczas tego święta a nie poddawane rzezi. Święta związane z religią Haribodhini Ekadashi (w listopadzie) i Maha Shivaratri (w marcu), Krishna Jayanti (na przełomie sierpnia i września) w Patanie. Ponadto święta związane z buddyzmem: Mani Rimdu (listopad)w Solu Khumbu, Buddha Jayanti (maj) w Katmandu, i Loar (Tybetański Nowy Rok), obchodzony w lutym w Swayambhunath, Jawlakhel.i w górzystych terenach wśród wiejskiej ludności.
12:56, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
piątek, 14 marca 2008
Klimat Napalu
Głównym elementem kształtującym klimat Nepalu jest łańcuch Himalajów, który rozdziela kraj na dwie strefy klimatyczne:
- klimat podzwrotnikowy suchy typu górskiego - północ
- klimat zwrotnikowy monsunowy - południe

Średnia miesięczna temperatura powietrza osiąga następujące wartości:
- 16°C - styczeń - Równina Taraj
- -4°C - styczeń - doliny himalajskie
- 30°C - maj - Równina Taraj
- 26°C - czerwiec - Pokhara
Na terenach wysokogórskich temperatury przez cały rok pozostają ujemne i wahają się w granicach od -40°C w styczniu do -20°C w czerwcu.

Roczna suma opaów atmosferycznych wynosi odpowiednio:
- 4000 mm - południowe zbocza Wielkich Himalajów
- 2000-2500 mm - góry Siwalik i Mahabharat
- 1000-1900 mm - Równina Taraj
Większość opadów notowanych jest w czasie letniego monsunu, który przyopada na miesiące od czerwca do września.

Powyżej granicy 5000 m n.p.m rozpoczyna się granica wiecznego śniegu.
11:55, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »
Katmandu

Turysta przybyły do Katmandu czuje się tak, jakby trafił do innego świata – krajobrazy, dźwięki i zapachy przyprawiają o zawrót głowy. Jak okiem sięgnąć, ciągną się wąskie zaułki, nad malutkimi sklepikami ukrytymi we wnękach murów wiszą rzeźbione drewniane balkony...

Na okazałych placach stoją świątynie i mnóstwo posągów, na targach oszałamiają barwami owoce i jarzyny, a ulicami przepływa niekończący się tłum. Nie brak też duszącego kurzu i dymu, cuchnących ścieków, betonowych blokowisk, billboardów z Coca-Colą i żebraków. Między bogatymi i biednymi istnieje ogromna przepaść – widać nędzę, efekt przeludnienia, i bogactwo. Mieszkańcy jednak, w każdej sytuacji, zachowują godność i nie tracą przyjaznego usposobienia. Spacer ulicami stolicy jest zapewne bezpieczniejszy, a już bez wątpienia bardziej interesujący niż w jakimkolwiek mieście Europy.

 
Zabytkowe centrum Katmandu skupia się wokół Durbar Square (durbar znaczy „pałac”, „dwór królewski”, a także „rząd” i „ceremonia koronacyjna”). Pomiędzy zwartą zabudową starówki a bardziej przestronnymi dzielnicami nowszej części stolicy widać wyraźną różnicę.

Katmandu to administracyjne i edukacyjne centrum kraju. W wielu zabytkowych pałacach mieszczą się dziś biurokratyczne urzędy państwowe, które ponoć lepiej służą ludności niż zabytki. Oczywiście Katmandu to także główny ośrodek turystyczny, nic więc dziwnego, że w niezbędną infrastrukturę inwestuje się znaczne sumy, a spory odsetek mieszkańców utrzymuje się z pieniędzy zarobionych na turystach.

Historia Katmandu jest w rzeczywistości historią Newarów, najliczniejszej spośród społeczności zamieszkujących Dolinę Katmandu. Pierwsze udokumentowane wzmianki o Dolinie pochodzą z VII w. p.n.e. i są związane z historią Kiratis. Założenie samego miasta Katmandu nastąpiło jednak w XII w. n.e., za czasów panowania dynastii Mallów. Nazwane Kantipur, przeżywało okres rozkwitu w czasach dynastii Mallów; wtedy też powstały najpiękniejsze świątynie i pałace. Początkowo Katmandu cieszyło się statusem niezależnego miasta w obrębie Doliny. W XIV w. król Bhaktapuru z dynastii Mallów zjednoczył miasta rozwijające się w Dolinie Katmandu. W XV w. Dolina ponownie uległa podziałowi, tym razem na trzy niezależne państwa-miasta: Katmandu, Patan i Bhaktapur.
11:53, francjawakacje
Link Dodaj komentarz »